تاریخ ترکان باستان

درهای این وبگاه به روی پان ترکیست های تجزیه طلب با ذهن های کوچک زنگ زده، و ایرانشهری های باستان پرست  غرب زده کاملا بسته است.
برای بلاهت و بیسوادی پان ترکیست ها همین کافی است که تاریخ بلند و پرآوازه ترکان باستان و قلمرو و گستره جغرافیای حضور ترکان که از شرق تا تنگه برینگ و از غرب تا کوه های اورال و دریای سیاه امتداد دارد، و از کوه های تیانشان چین تا اقیانوس منجمد شمالی را در بر می گیرد، در حد بخش کوچکی از یک آذربایجان و ترکیه ناچیز تنزل می بخشند!
و همین طور ایرانشهری های باستان پرست با دستبرد به تمامی متون تاریخی، دست به تحریف تاریخ اسلامی و پارسی سازی شاکله و بن واژه های کهن تاریخی (خصوصا در ویکی پدیا) می زنند. به جد تمام درهای این وبگاه به روی این بیماران بسته است.

اسپاروخان (بلغارها)

بلغارهای ولگا مردمی ترک و نیمه‌کوچ‌نشین بودند و به زبان ترکی بلغاری از شاخه اوغوری، صحبت می‌کردند. تاتارهای ولگا، کازاخ یا کازاک های حاشیه رود دُن و باشقیرها و مردم چوواش از بلغارهای ولگا سرچشمه گرفته‌اند. بلغارها عناوین نظامی، سازماندهی و آداب و رسوم استپ‌های اوراسیا و همچنین شمنیسم و اعتقاد به خدای آسمان تانگرا را حفظ کردند.
بلغارها پیش از ورود خزرها در غرب اوراسیا، در اطراف محل تلاقی رودخانه‌های ولگا و کاما زندگی می‌کردند، اما توسط خزرها فتح شده و به خراجگزاران تبدیل شدند، و مجبور بودند مالیات سالانه به خاقان خزر بپردازند. 

خاقانات خزر

خزرها از قبایل و نوادگان ترک‌های آشینا بودند که به دنبال خاقان ایستمی (گوک ترک ها) به غرب مهاجرت کردند و با سابیرهای کوچ‌نشین از اورال و هون ها در استپ‌های سبزدشت پونتی‌خزری درآمیختند.  قبیله اصلی خزرها در قرن ششم به استپ‌های شمال و غرب دریای خزر رسیدند. ورود قبیله خزر بر بلغارها، یکی دیگر از گروه‌های قبیله‌ای ترک که در امتداد رودخانه کوبان زندگی می‌کردند، پیشی گرفت. این قبایل ترک‌ در غرب دور از خاقانات ترک غربی به مرکزیت سویاب (اردوکند) در نزدیکی بیشکک امروزی مستقل بودند. بدون کنترل قوی خاقان‌ بر استپ‌های غربی، درگیری بین خزرهای تازه وارد و عشایر از پیش موجود آغاز شد. 

قرقیزهای ینی سئی

چینی‌ها قرقیزهای باستان را گیانْگون یا شیونگ‌نو (شیونْگ‌نو (Xiongnu)  کنفدراسیونی از صحراگردان ترک در قرن سوم پیش از میلاد) می نامیدند. قرقیزها بعد از قراقالپاقها نزدیکترین قومیت به قزاقها (قراقیزها)  از نظر زبانی و فرهنگی و نژادی میباشند. قرقیزستان موطن قرقیزها و قرقیزی زبان آنان به شمار می‌رود. قرقیز ممکن است به صورت قیرخ- ایز (چهل ایل) و یا قرقی - ایز در زبان معیار باشد؛ در آنصورت به معنی سرزمین قرقی‌ها خواهد بود.  

خاقانات اویغور

امپراتوری خاقانات اویغور یک کنفدراسیون قبیله ای تحت عنوان اشراف اورخون اویغور بودند که از آن‌ها به عنوان جیو زینگ (نه قبیله) یاد می‌شد.
در سال 744 میلادی اویغورها (یکی از عمده‌ترین قبایل تشکیل دهندهٔ اتحادیهٔ سیاسی گوک ترکها) با مساعدت امپراطوری تانگ ( امپراطوری تانگ نیز در 918 م  سقوط کرد و خیتان سلسله لیائو را تأسیس کرد) بر سپاه خاقان گوک تورک غلبه کرده و با مشارکت 9 عشیره اویغور، اولین خاقان نشین اویغور را در اردو بالیق (مغولستان امروزی) تاسیس کردند.   

امپراتوری گوک ترک ها

فدراسیون روران از اتحاد قبایل آشینا، شیونگنو و روران ایجاد شد و از قلمرو این فدراسیون امپراطوی بزرگ گوک ترک ها متولد شد. گوک‌ترک‌ها نخستین قبیله ترک‌زبان نبودند که تشکیل حکومت دادند اما نخستین قوم از آشینا بودند که به بنام ترک‌ تشکیل حکومت دادند. بنظر می‌رسد واژه ترک پس از تشکیل اتحادیه گوک‌ترک‌ها از حالت اسم خاص قبیله فراتر رفت و در سده‌های بعدی قبایل بیشتری چون اوغوزها و اویغورها را دربر گرفت. 

هپتالیان شرقی (هون های سفید)

هِپتالیان یا ههیاطله هون‌های شرق رود اورال را تشکیل می‌دادند و با نام هون‌های سفید شناخته می‌شدند. در اواخر قرن چهارم و اوایل قرن پنجم میلادی، هپتالی‌ها حوزهٔ تسلط خود را در شرق از یلدوز (Yelduz) علیا، واقع در شمال‌غربی قره‌شهر در شمال‌غرب چین، و حوضهٔ ایلی (Ili) تا دریاچهٔ بالخاش (Balkhash) و حوضهٔ ایسیک کول(Issyk Kul)  و شنزارهای چو (Chu) و تالاس (Talas) و حوضهٔ سیحون تا دریاچه آرال گسترش دادند.  

آتیلا (هپتالیان غربی، هون های زرد)

هون ها نخستین گروه از اتحادیه قبایل چادرنشین و بیابانگرد ترک در ناحیه خویشاوندی اقوام اورال آلتایی و در استمرار روران ها هستند. که بیش از هزار سال نام خود را در نقشه آسیا و اروپا به عنوان عشایری جنگجو ثبت کردند.

در حدود 365 پیش از میلاد سرزمین های تاخت و تاز هون های شرقی (هون های سفید) از مرز شمال غربی چین تا رود اورال و در جنوب تا رود جیحون و تا مرز امپراطوری ایران استمرار می یافت. و قلمرو وسیع هون های غربی (هون های زرد) از شرق رود ولگا تا مرز امپراطوری روم گسترش داشت. 

دین و آئین ترکان باستان

تنگری: ترکی باستان: اویغوری: ته‌ڭری یا تانری نام خدای اقوام اورال آلتایی می‌باشد و ریشه آن را می‌توان در منطقه جغرافیایی استپ اوراسیا یافت. تنگری‌باوری مذهب غالب قدیم ترک‌ها، مغول‌ها، مجارها و هون‌ها بود. تنگری خدای ملی گوک‌تُرک‌ها بود و خان‌های گوک‌تُرک قدرت خود را بر اساس دستورهای تنگری بنا نمودند. 

سرزمین اولیه، زبان و خط ترکان باستان

سرزمین آلتای:
قبایل ترکان پیش از اینکه در اتحاد و کنفدارسیون گوک ترک ها بنام ترک نامگذاری شوند، در ناحیه خویشاوندی و در قلمرو وسیعی از تنگه برینگ تا کوه های آلتایی و اورال پراکنده بودند.
گوک ‌ترک‌ها اولین قبیله ترک‌زبان نبودند که تشکیل حکومت می دادند اما اولین قومی بودند از قبیله آسئنا (به چینی آشینا) که با نام ترک‌ تشکیل حکومت دادند. 

مهاجرت اقوام سامی، زرد، آریایی

با چشم پوشی از جزئیات مبهم و پیچیده عناصر زمانی، این مسیر تقریبی مهاجرت اقوام ابتدایی از 5 هزار سال پیش تا سرازیر شدن مهاجمان تازه از راه رسیده آلتایی به سمت اورال است:  
اقوام سامی:
در حدود هزاره سوم قبل از میلاد ابتدا بخشی از جمعیت سرزمین بکه (نخستین دهکده) به سمت مدیترانه مهاجرت می کنند.   بخشی از آن در سواحل رود نیل در مصر، و هکسوس ها و فنیقی ها در انحنای شرقی دریای مدیترانه ساکن می شوند. 

نبرد کوروش با ماساژت ها

مهاجمان تازه از راه رسیده اورال-آلتایی، سکاها و ماساگت ها بر اثر سرمای شدید، سرزمین های شرقی یخبندان و استپ های سیبری را به سمت جنوب برای یافتن چراگاه های مناطق گرمسیر و سرزمین های وسیع ترک می کنند

اقوام آلتایی از سمت سرزمین کوهستانی خشن و یخبندان ارتفاعات آلتای و دامنه های قله بلوخا در شرق آسیا، به سمت دشت های مجاور کوه های اورال و استپ های سیبری کشیده می شوند.  

گروهی نیز به سمت ماوراء النهر و دشت های حاصل خیز سیحون و جیحون رفتند. آنها پس از گذشتن از کوه های تیانشان وارد سرزمین کاشغر شدند. از آنجا سراسر ترکستان شرقی و دره های کوچا و قره چای را درنوردیدند و با خاک چین همسایه شدند. 

ناحیه همگرایی ترک ها، سکا ها و مساژت ها

در ناحیه همگرایی ساکاها و اقوام اورال- آلتایی، سارمات ها، آلان ها و ماساژت‌ها نیرومندترین قوم بایبانگردی بودند که از این ناحیه برخاستند. ماساگت ها نیز از استپ های بالادست به سمت دریاچه اورال، و دشت پهناور قیزیل قوم و باتلاق هایی که بیش از همه به وسیله رود آراکس (سیحون) سیراب می‌شد، سرازیر شدند.
کوروش در انتهای زندگی خود تصمیم گرفت به تاخت و تاز اقوام چادرنشین در ناحیه همگرایی اقوام اورال- آلتایی و هپتالیان با ساکاها، سارمات ها، آلان ها و ماساژت‌ها در مرز جیحون و شمال شرقی ایران پایان دهد.کتزیاس، هردوت، بروسوس، توروگوس و بسیاری از مورخان باستان مرگ کوروش را در نبرد با مساژت ها دانسته اند.

درمقاله زیرنشانه های متعدد و واضحی از بیماری پان ترکیسم قابل مشاهده است و اطلاعات مفید، هر چند جانبدارانه از سکاها و مساژت ها ارائه می دهد. اما با نگاه کلی به مشترکات اقوامی که در ناحیه بزرگی از تنگه برینگ تا آلتایی، و از استپ های سیبری تا کوه های اورال و از آنجا تا شمال دریای سیاه کشیده می شود، می توان آنها را در مجموعه گروه پراکنده بیابانگرد و چادرنشین اقوام اورال آلتایی جای داد.

محمد علی فروغی و فرهنگ و تمدن معاصر ایران

فروغی حلقه‌ی واسط نسل کهن فراماسون‌های عهد قاجار (ملکم‌ها و مشیرالدوله‌ها) با فراماسون‌های نسل‌های بعد بود. او در رأس حلقه‌ای از متفکران و برجستگان فراماسونری ایران (حسن پیرنیا، تقی‌زاده، محمود جم، علی منصور، ابراهیم حکیمالملک و…) روح فراماسونری را، از طریق اهرم حکومت و سیاست، در کالبد فرهنگ جدید ایران، که در دوران پهلوی شکل گرفت، دمید. 

خالو قربان سر میرزا کوچک خان را به رضاخان تقدیم کرد

میرزاکوچک خان به واقع مبارزی نستوه بود که نهضت جنگل را بنیان نهاد و در راه استقلال وطن کوشید. اما در میان افرادی که در کنار او می جگیدند بودند کسانی که به راحتی به او و نهضت خیانت کردند.  و در این میان مهمترین شخصیت خالو قربان بود.