تاریخ ترکان باستان

درهای این وبگاه به روی پان ترکیست های تجزیه طلب با ذهن های کوچک زنگ زده، و ایرانشهری های باستان پرست  غرب زده کاملا بسته است.
برای بلاهت و بیسوادی پان ترکیست ها همین کافی است که تاریخ بلند و پرآوازه ترکان باستان و قلمرو و گستره جغرافیای حضور ترکان که از شرق تا تنگه برینگ و از غرب تا کوه های اورال و دریای سیاه امتداد دارد، و از کوه های تیانشان چین تا اقیانوس منجمد شمالی را در بر می گیرد، در حد بخش کوچکی از یک آذربایجان و ترکیه ناچیز تنزل می بخشند!
و همین طور ایرانشهری های باستان پرست با دستبرد به تمامی متون تاریخی، دست به تحریف تاریخ اسلامی و پارسی سازی شاکله و بن واژه های کهن تاریخی (خصوصا در ویکی پدیا) می زنند. به جد تمام درهای این وبگاه به روی این بیماران بسته است.

امپراتوری خوارزمشاهیان

خوارزمشاهیان، یک امپراتوری تُرک‌ تبار بود که از ۱۰۷۷ تا ۱۲۳۱ میلادی؛ به مدت 154  سال بر ایران و آسیای میانه حاکم بود. خوارزم یا خیوه سرزمینی کهن در ازبکستان و ترکمنستان امروزی است که در دلتای رود جیحون (مرز تاریخی هپتالیان، هونها و توران با ایران) و در کنار دریاچه آرال واقع شده است. هر چند خوارزم در دوره کشمکش اساطیری گاه به توران (بخش کاث) تعلق داشته و گاه به ایران (بخش ارگنج).
در سال ۴۰۸ قمری / ۱۰۱۷ میلادی سلطان محمود غزنوی سپاهی به خوارزم روانه کرد؛ پس از تصرف آن همراه غلامان بسیاری که به اسارت گرفته‌بود به غزنین بازگشت؛ سلطان اداره خوارزم را به یکی از سپهسالاران خود، به نام ابو سعید آلتونتاش سپرد و وی لقب خوارزمشاه یافت. آلتونتاش و پسرانش تا سال ۴۳۲ قمری / ۱۰۴۰ میلادی سلسله کوتاه مدت خوارزمشاهی را تشکیل دادند.  

امپراتوری سلجوقیان

قبایل ترک در ناحیه همگرایی و خویشاوند و در قلمرو وسیعی از تنگه برینگ، استپ های سیبری تا حوزه غرب رودخانه لیائو- منچوری، و از کوه های اورال آلتایی تا استپ های پونتیک خزر و دریای سیاه گسترده بودند.
گسترش اصلی ترکان از آسیای مرکزی به خاورمیانه و اروپا در میان سده‌های ۶ و ۱۱ میلادی اتفاق افتاد: اما پیش از این در ۳۷۰ میلادی توسط قبایل هون (خیون یا هپتالیان) و ترکان خزر و بلغارها در سده‌ های چهارم و پنجم میلادی با هویت ترک آغاز شده بود. قبایل نیاترک (به انگلیسی Proto-Turkic) ریشهٔ تاریخی‌شان به قسمت شرقی منطقهٔ آسیای میانه، منطقهٔ شین‌جیانگ چین، سیبری و منچوری داخلی بازمی‌گشت. 

امپراتوری غزنویان

ترک‌های اوغوز یا غُزبه خط اورخون:  ترکی میانه: ٱغُز بخشی از اقوام تُرک هستند که به شاخه اوغوز از خانواده زبانهای ترکی صحبت می‌کنند. سنگ‌نبشته اورخون که تُرکمانان اولیه را توصیف می‌کند، احتمالاً به اغوز اشاره دارد و اویغور ممکن است تصحیف شده اوغور باشد. دولت اغوز یبغو توسط ترکان اوغوز در سال ۷۶۶ میلادی تأسیس شد و از لحاظ جغرافیایی در منطقه‌ای بین سواحل دریای خزر و آرال واقع شده بود. قبایل اوغوز در سرزمین وسیعی شامل قزاقستان امروزی و منطقه دریای آرال، دره سیردریا، دامنه کوهستان قره‌داغ، حاشیه رودخانه چو و کوهستان تین شان حکمرانی می‌کردند و پایتخت آن ینگی‌کند بود. 

امپراتوری لیائو-قراختائیان

چین در تاریخ و ادبیات ایران ختن، مشک ختن و خوبرویان ختنی (به زبان اویغوری: خوتەن، به زبان چینی: 和田市، و امروز مرکز ولایت ختن در ترکستان شرقی-سین کیانگ است) و به روسی خیتان گفته می شود. محبوب ترین معنای «خیتان» در میان مورخان  به معنای آهن یا شمشیر است. بعداً نام این کشور به "لیائو" تغییر یافت که به معنای "آهن" نیز هست، در عین حال "لیائو" نام رودخانه لیائو ، زادگاه خیتان ها است. خیتان ها از بازماندگان شیونْگ‌نو (Xiongnu) هستند، کنفدراسیونی از صحراگردان ترک که در قرن سوم پیش از میلاد با چین می‌جنگیدند.

اسپاروخان (بلغارها)

بلغارهای ولگا مردمی ترک و نیمه‌کوچ‌نشین بودند و به زبان ترکی بلغاری از شاخه اوغوری، صحبت می‌کردند. تاتارهای ولگا، کازاخ یا کازاک های حاشیه رود دُن و باشقیرها و مردم چوواش از بلغارهای ولگا سرچشمه گرفته‌اند. بلغارها عناوین نظامی، سازماندهی و آداب و رسوم استپ‌های اوراسیا و همچنین شمنیسم و اعتقاد به خدای آسمان تانگرا را حفظ کردند.
بلغارها پیش از ورود خزرها در غرب اوراسیا، در اطراف محل تلاقی رودخانه‌های ولگا و کاما زندگی می‌کردند، اما توسط خزرها فتح شده و به خراجگزاران تبدیل شدند، و مجبور بودند مالیات سالانه به خاقان خزر بپردازند. 

خاقانات خزر

خزرها از قبایل و نوادگان ترک‌های آشینا بودند که به دنبال خاقان ایستمی (گوک ترک ها) به غرب مهاجرت کردند و با سابیرهای کوچ‌نشین از اورال و هون ها در استپ‌های سبزدشت پونتی‌خزری درآمیختند.  قبیله اصلی خزرها در قرن ششم به استپ‌های شمال و غرب دریای خزر رسیدند. ورود قبیله خزر بر بلغارها، یکی دیگر از گروه‌های قبیله‌ای ترک که در امتداد رودخانه کوبان زندگی می‌کردند، پیشی گرفت. این قبایل ترک‌ در غرب دور از خاقانات ترک غربی به مرکزیت سویاب (اردوکند) در نزدیکی بیشکک امروزی مستقل بودند. بدون کنترل قوی خاقان‌ بر استپ‌های غربی، درگیری بین خزرهای تازه وارد و عشایر از پیش موجود آغاز شد. 

قرقیزهای ینی سئی

چینی‌ها قرقیزهای باستان را گیانْگون یا شیونگ‌نو (شیونْگ‌نو (Xiongnu)  کنفدراسیونی از صحراگردان ترک در قرن سوم پیش از میلاد) می نامیدند. قرقیزها بعد از قراقالپاقها نزدیکترین قومیت به قزاقها (قراقیزها)  از نظر زبانی و فرهنگی و نژادی میباشند. قرقیزستان موطن قرقیزها و قرقیزی زبان آنان به شمار می‌رود. قرقیز ممکن است به صورت قیرخ- ایز (چهل ایل) و یا قرقی - ایز در زبان معیار باشد؛ در آنصورت به معنی سرزمین قرقی‌ها خواهد بود.  

خاقانات اویغور

امپراتوری خاقانات اویغور یک کنفدراسیون قبیله ای تحت عنوان اشراف اورخون اویغور بودند که از آن‌ها به عنوان جیو زینگ (نه قبیله) یاد می‌شد.
در سال 744 میلادی اویغورها (یکی از عمده‌ترین قبایل تشکیل دهندهٔ اتحادیهٔ سیاسی گوک ترکها) با مساعدت امپراطوری تانگ ( امپراطوری تانگ نیز در 918 م  سقوط کرد و خیتان سلسله لیائو را تأسیس کرد) بر سپاه خاقان گوک تورک غلبه کرده و با مشارکت 9 عشیره اویغور، اولین خاقان نشین اویغور را در اردو بالیق (مغولستان امروزی) تاسیس کردند.   

امپراتوری گوک ترک ها

فدراسیون روران از اتحاد قبایل آشینا، شیونگنو و روران ایجاد شد و از قلمرو این فدراسیون امپراطوی بزرگ گوک ترک ها متولد شد. گوک‌ترک‌ها نخستین قبیله ترک‌زبان نبودند که تشکیل حکومت دادند اما نخستین قوم از آشینا بودند که به بنام ترک‌ تشکیل حکومت دادند. بنظر می‌رسد واژه ترک پس از تشکیل اتحادیه گوک‌ترک‌ها از حالت اسم خاص قبیله فراتر رفت و در سده‌های بعدی قبایل بیشتری چون اوغوزها و اویغورها را دربر گرفت. 

هپتالیان شرقی (هون های سفید)

هِپتالیان یا ههیاطله هون‌های شرق رود اورال را تشکیل می‌دادند و با نام هون‌های سفید شناخته می‌شدند. در اواخر قرن چهارم و اوایل قرن پنجم میلادی، هپتالی‌ها حوزهٔ تسلط خود را در شرق از یلدوز (Yelduz) علیا، واقع در شمال‌غربی قره‌شهر در شمال‌غرب چین، و حوضهٔ ایلی (Ili) تا دریاچهٔ بالخاش (Balkhash) و حوضهٔ ایسیک کول(Issyk Kul)  و شنزارهای چو (Chu) و تالاس (Talas) و حوضهٔ سیحون تا دریاچه آرال گسترش دادند.  

آتیلا (هپتالیان غربی، هون های زرد)

هون ها نخستین گروه از اتحادیه قبایل چادرنشین و بیابانگرد ترک در ناحیه خویشاوندی اقوام اورال آلتایی و در استمرار روران ها هستند. که بیش از هزار سال نام خود را در نقشه آسیا و اروپا به عنوان عشایری جنگجو ثبت کردند.

در حدود 365 پیش از میلاد سرزمین های تاخت و تاز هون های شرقی (هون های سفید) از مرز شمال غربی چین تا رود اورال و در جنوب تا رود جیحون و تا مرز امپراطوری ایران استمرار می یافت. و قلمرو وسیع هون های غربی (هون های زرد) از شرق رود ولگا تا مرز امپراطوری روم گسترش داشت. 

دین و آئین ترکان باستان

تنگری: ترکی باستان: اویغوری: ته‌ڭری یا تانری نام خدای اقوام اورال آلتایی می‌باشد و ریشه آن را می‌توان در منطقه جغرافیایی استپ اوراسیا یافت. تنگری‌باوری مذهب غالب قدیم ترک‌ها، مغول‌ها، مجارها و هون‌ها بود. تنگری خدای ملی گوک‌تُرک‌ها بود و خان‌های گوک‌تُرک قدرت خود را بر اساس دستورهای تنگری بنا نمودند. 

سرزمین اولیه، زبان و خط ترکان باستان

سرزمین آلتای:
قبایل ترکان پیش از اینکه در اتحاد و کنفدارسیون گوک ترک ها بنام ترک نامگذاری شوند، در ناحیه خویشاوندی و در قلمرو وسیعی از تنگه برینگ تا کوه های آلتایی و اورال پراکنده بودند.
گوک ‌ترک‌ها اولین قبیله ترک‌زبان نبودند که تشکیل حکومت می دادند اما اولین قومی بودند از قبیله آسئنا (به چینی آشینا) که با نام ترک‌ تشکیل حکومت دادند. 

مهاجرت اقوام سامی، زرد، آریایی

با چشم پوشی از جزئیات مبهم و پیچیده عناصر زمانی، این مسیر تقریبی مهاجرت اقوام ابتدایی از 5 هزار سال پیش تا سرازیر شدن مهاجمان تازه از راه رسیده آلتایی به سمت اورال است:  
اقوام سامی:
در حدود هزاره سوم قبل از میلاد ابتدا بخشی از جمعیت سرزمین بکه (نخستین دهکده) به سمت مدیترانه مهاجرت می کنند.   بخشی از آن در سواحل رود نیل در مصر، و هکسوس ها و فنیقی ها در انحنای شرقی دریای مدیترانه ساکن می شوند. 

نبرد کوروش با ماساژت ها

مهاجمان تازه از راه رسیده اورال-آلتایی، سکاها و ماساگت ها بر اثر سرمای شدید، سرزمین های شرقی یخبندان و استپ های سیبری را به سمت جنوب برای یافتن چراگاه های مناطق گرمسیر و سرزمین های وسیع ترک می کنند

اقوام آلتایی از سمت سرزمین کوهستانی خشن و یخبندان ارتفاعات آلتای و دامنه های قله بلوخا در شرق آسیا، به سمت دشت های مجاور کوه های اورال و استپ های سیبری کشیده می شوند.  

گروهی نیز به سمت ماوراء النهر و دشت های حاصل خیز سیحون و جیحون رفتند. آنها پس از گذشتن از کوه های تیانشان وارد سرزمین کاشغر شدند. از آنجا سراسر ترکستان شرقی و دره های کوچا و قره چای را درنوردیدند و با خاک چین همسایه شدند. 

ناحیه همگرایی ترک ها، سکا ها و مساژت ها

در ناحیه همگرایی ساکاها و اقوام اورال- آلتایی، سارمات ها، آلان ها و ماساژت‌ها نیرومندترین قوم بایبانگردی بودند که از این ناحیه برخاستند. ماساگت ها نیز از استپ های بالادست به سمت دریاچه اورال، و دشت پهناور قیزیل قوم و باتلاق هایی که بیش از همه به وسیله رود آراکس (سیحون) سیراب می‌شد، سرازیر شدند.
کوروش در انتهای زندگی خود تصمیم گرفت به تاخت و تاز اقوام چادرنشین در ناحیه همگرایی اقوام اورال- آلتایی و هپتالیان با ساکاها، سارمات ها، آلان ها و ماساژت‌ها در مرز جیحون و شمال شرقی ایران پایان دهد.کتزیاس، هردوت، بروسوس، توروگوس و بسیاری از مورخان باستان مرگ کوروش را در نبرد با مساژت ها دانسته اند.

درمقاله زیرنشانه های متعدد و واضحی از بیماری پان ترکیسم قابل مشاهده است و اطلاعات مفید، هر چند جانبدارانه از سکاها و مساژت ها ارائه می دهد. اما با نگاه کلی به مشترکات اقوامی که در ناحیه بزرگی از تنگه برینگ تا آلتایی، و از استپ های سیبری تا کوه های اورال و از آنجا تا شمال دریای سیاه کشیده می شود، می توان آنها را در مجموعه گروه پراکنده بیابانگرد و چادرنشین اقوام اورال آلتایی جای داد.

محمد علی فروغی و فرهنگ و تمدن معاصر ایران

فروغی حلقه‌ی واسط نسل کهن فراماسون‌های عهد قاجار (ملکم‌ها و مشیرالدوله‌ها) با فراماسون‌های نسل‌های بعد بود. او در رأس حلقه‌ای از متفکران و برجستگان فراماسونری ایران (حسن پیرنیا، تقی‌زاده، محمود جم، علی منصور، ابراهیم حکیمالملک و…) روح فراماسونری را، از طریق اهرم حکومت و سیاست، در کالبد فرهنگ جدید ایران، که در دوران پهلوی شکل گرفت، دمید. 

خالو قربان سر میرزا کوچک خان را به رضاخان تقدیم کرد

میرزاکوچک خان به واقع مبارزی نستوه بود که نهضت جنگل را بنیان نهاد و در راه استقلال وطن کوشید. اما در میان افرادی که در کنار او می جگیدند بودند کسانی که به راحتی به او و نهضت خیانت کردند.  و در این میان مهمترین شخصیت خالو قربان بود.  

بهایی های مخفی دونمه 2

زرسالاران یهودی و بهائی‌گری

از سال ۱۸۶۸ میلادی که میرزا حسینعلی نوری (بهاء) و همراهانش به بندر عکا منتقل شدند، پیوند بهائیان با کانون‌های مقتدر یهودی غرب تداوم یافت و مرکز بهائی‌گری در سرزمین فلسطین (۱) به ابزاری مهم برای عملیات بغرنج ایشان و شرکای‌شان در دستگاه استعماری بریتانیا بدل شد. به‌نوشته فریدون آدمیت:

عنصر بهائی چون عنصر جهود به عنوان یکی از عوامل پیشرفت سیاست انگلیس در ایران درآمد. طرفه اینکه از جهودان نیز کسانی به این فرقه پیوستند و همان میراث سیاست انگلیس به آمریکائیان نیز رسیده… (۲) 

بهائی های مخفی (1)

زرسالاران یهودی و بهائی‌گری

برخلاف نظر مورخینی چون احمد کسروی و فریدون آدمیت، که بابی‌گری اولیه را جنبشی خودجوش و ناوابسته به قدرت‌های استعماری می‌دانند، (۱) پژوهش من بر پیوندهای اولیه علی‌محمد باب و پیروان او با کانون‌های معینی تأکید دارد که شبکه‌ای از خاندان‌های قدرتمند و ثروتمند یهودی در زمره شرکای اصلی آن بودند. این تصویر، بابی‌گری را از اساس و از بدو پیدایش، فرقه‌ای مشابه با دونمه‌های ترکیه و فرانکیست‌های اروپای‌شرقی جلوه‌گر می‌سازد. (۲) 

حجاب اجباری در ایران باستان

ادعای اینکه حجاب اجباری در ایران باستان وجود نداشته و زنان و عموم مردم در آن اعصار در شرایط سراسر ممتاز و انسانی و توأم با رفاه زندگی می‌کرده‌اند، لاف گزافی است که فقط بکار کسانی می‌آید که می‌خواهند با اهداف قدرت‌طلبانه و سلطه‌گرانه جدید و تمسک به نوع دیگری از مقدسات و از جمله سوءاستفاده از نام ایران، مردم ستم‌کشیده را به چاه سیاه و باتلاق تاریک دیگری فرو برند و به زنجیر دیگری فرو بندند.  

دانلود 10 قسمت مستند داستان آفرینش جهان

دانلود مستند داستان آفرینش جهان قسمت اول

جهان تا کنون یک مرحله ایجاد، و شش مرتبه بیگ بنگ را طی نموده است و در طول 123/187/000/00 میلیارد سال هفت آسمان پدید آمده است و از ششمین و آخرین بیگ بنگ در حدود 13/668/000/000  میلیارد سال سپری شده است. و جهان پیش رو و آسمان هفتم پس از طی 4/563/000/000  میلیارد سال دیگر دچار بیگ بنگ هفتم خواهد شد و هشتمین آسمان شکل خواهد گرفت و جهان کائنات بزرگ و بزرگ تر خواهد شد. 

دانلود 10 قسمت مستند داستان تمدن

دانلود مستند داستان تمدن قسمت اول: حضرت آدم در بکه نخستین دهکده

بکه اولین دهکده ای است که آدم ابوالبشر بنیان نهاد و کعبه نخستین خانه مردمی است که بنیان گرفت. ام القراء و سرمنشاء تاریخ تمدن انسان اینجاست... 

کتاب کابالا و پایان تاریخش نوشته مرتضی رضوی

درباره کابالا مطالب و مقالات بسیاری نوشته اند، برخی از آن ها در حد تحقیق علمی و برخی دیگر در سطح گزارشات و نوشته های ژورنالیستی است که همگی مفید و از نیازمندی های امروز هستند که چند ماهی نیز من را به خود مشغول کردند. با بررسی موضوع، احساس کردم یک خلائی در کارشان هست؛ تا جائی که من بررسی کردم (و به گمانم بررسی کاملی است) مشخص است که بخشی از موضوع ناگفته مانده و کسی از آن بحث نکرده است، بخشی که بسیار ضروری و از پایه های اصلی ترین پایه کابالیسم است و آن عبارت است از: